Wild wild west-indies...en volop aan het werk

Hallo lieve mensen,

op de avond van eerste paasdag (pasku die resurekshon) 2017 eindelijk tijd gevonden om weer eens een verhaaltje te schrijven.

Maart begon heel goed voor mij, want mijn lieve vriendin Ilse kwam 10 dagen bij ons logeren. Ilse en ik kennen elkaar al ons hele leven en ook al hebben we elkaar ook jaren niet echt gesproken, wanneer we elkaar zien, pakken we het weer op waar we het hebben gestopt en kunnen weer door!. Prachtig en met ilse toch weer andere ervaringen als met andere gasten. Want op de avond dat Ilse aankwam, zijn we met zijn tweetjes gewoon even ergens gezellig een wijntje gaan drinken en bijkletsen. We hebben sowieso onze jeugdigheid gevierd, maar zoals altijd gaat de tijd veel te snel en stonden we al snotterend weer afscheid van elkaar te nemen. Maar het was bijzonder fijn om 10 dagen met deze lieve jongedame door te brengen en ook Leo was content met de logee!

Maar de titel van dit verhaal gaat dus niet over de avonturen van Ilse en Marjan op Dushi Bonaire... maar over een aantal ernstige delicten die de afgelopen maanden helaas zijn voorgevallen op dit eiland. Het begon op 28 februari met de dood van een vrouw van latijns-amerikaanse afkomst. De omstandigheden zijn verdacht, al werd zelfmoord niet geheel uitgesloten. Nog niet opgelost.
Op 1 maart 2017 is een jongeman van 24 jaar, vanuit een auto met meerdere schoten om het leven gebracht, er zijn verdachten opgepakt maar ook getuigen gegijzeld. De gijzeling van de getuigen is een stevige actie, maar blijkbaar in deze case nodig. Tot op heden is de zaak nog niet opgelost.
Half april werd Bonaire opnieuw opgeschrikt door de vondst van een echtpaar in Rincon. Onderzoek heeft uitgewezen dat de vrouw is omgebracht door de echtgenoot, die daarna zelfmoord heeft gepleegd.
En helaas op 8 april was het opnieuw raak, een jongeman van 22 jaar is na een steekpartij in het ziekenhuis overleden aan zijn verwondingen.
Allemaal niet mooi, 5 mensen gedood in nog geen 2 maand. Daarnaast lijkt het erop dat een paar lokale boefjes weer op vrije voeten zijn, want weer veel meer inbraken... De politie heeft het heel druk, maar krijgt gelukkig van uit Nederland bijstand bij de zwaardere zaken wat betreft doodslag. We voelen ons nog steeds veilig op het eiland, maar je vraagt je wel af wat er onderhuids gaande is...

gelukkig heb ik ook nog heel veel leuks te vertellen (thank god for Facebook! anders vergeet je snel dat de hoofdmoot veel goede ervaringen zijn)
Op 12 maart vierden we in kerki dat Kerki maar liefst 170 jaar bestond op Bonaire. Een feestelijke dienst waard, waar het kor di kerki natuurlijk een muzikale bijdrage mocht leveren. De kerk was feestelijk versierd en iedereen was in feestelijke stemming. Tijdens de dienst hoorde ik het verhaal over het ontstaan van de kerk en ook dat al in de beginjaren van kerki, slavenkindjes gedoopt werden. Dat was voor de afschaffing van de slavernij en heel ongebruikelijk. Wat mooi om te ervaren dat de kerk op Bonaire daar een uitzondering op lijkt te zijn.

En natuurlijk ben ik, met veel plezier, aan het werk in het Terramar museum. Eind van de maand maart hebben we het 2 weken heel druk gehad met rondleidingen voor de studenten van het voortgezet onderwijs en het MBO. Een hele leuke ervaring en heel veel van geleerd! En met als klap op de vuurpeil werd de Cultuurweek (want daarom waren de rondleidingen) afgesloten bij het museum en tevens de opening van de kunstroute van de objecten die de studenten hebben gemaakt naar aanleiding van de Cultuurweek. En bij ons in het museum staat een maquette, die de weg verbeeld die de slaven moesten maken van de zoutpan naar Rincon. Prachtig en een eer voor het museum!

En natuurlijk mijn werk op de pier! Dat was nog heel hard werken, want stage en werk op de pier moest gecombineerd worden. Maar hieruit blijkt maar weer dat ik een echt Bonairiaanse aan het worden ben, daar je hier op het eiland vaak meerdere jobs hebt!. De afgelopen weken waren druk, maar gelukkig hield Joy rekening met mijn stage bij het museum waardoor ik nooit meer dan een paar uurtjes hoefde te werken. En mij maakt het niet uit om voor een half uurtje te komen opdraven, want ik ben nu altijd in de buurt. Wat echt een hele leuke ervaring was, is dat ik op twee cruiseschepen rond mocht kijken! Wauw! eerst op de Royal Caribean. Harstikke leuk, als een jong veulen huppelende ik rond op het schip, tot hilariteit van mijn collega's. Ik kreeg echt zin in een cruise, want je waant je in een groot gebouw, maar staat echt op een schip. Af en toe deed de boot een beetje claustrofobisch aan, maar dat heeft de pret niet voor mij gedrukt. Het tweede bezoek was aan een gloedje nieuw schip van Mein Schiff. Echt prachtig! alles spik en span! Maar dat kunnen de Duitsers, maar ook echt hele leuke kunstvoorwerpen, die ook gekocht konden worden door de passagiers, gelikte "winkelstraten" prachtig ingerichte loungebar en restaurants en zeker niet oubollig maar aansprekend modern. En dan toch ergens op het dek een soort van "Biergarten" waar ik best had willen achterblijven bij de gezelligheid die daar al heerste! Wat een belevenis, Danki dios dat ik dit op Bonaire mag meemaken!

en dan kom ik toch nog weer even terug op kor di kerki! Want natuurlijk moet het koor met de paastijd bijdrage leveren aan de verschillende diensten en voor mij de verrassing: ik mocht een couplet van het lied: Where you there when ....solo zingen. Stiekem stond dat al op mijn bucketlist en inderdaad vinkje! een hele mooie ervaring en ik heb leuke lieve reacties gehad op mijn bijdrage. Vanmorgen (1e paasdag) opnieuw met het koor gezongen en samen met een andere sopraan (die niet helemaal wis was van haar stem) een couplet samen gezongen. Wauw ik kan daar wel aan wennen! Want zij die mij beter kennen weten dat ik dan in wezen wellicht verlegen ben, maar zet mij op een podium en ik ben niet bang om het spotlicht op te zoeken..

Voor mij nog 4 nachtjes slapen, waarvan 1 in het vliegtuig en ik ben voor een hele maand in Nederland. Zo heeft Leo alle tijd en rust zich volledig en echt compleet te richten op zijn studie voor de BAVPOL (BOA in Nederland) en zijn cursus Spaans. Inmiddels heeft hij een groepje van Spaanstalige dames om zich heen verzameld, waar hij elke dag een rondje maakt om Spaans met hen te spreken! Hij verheugd zich er nu al op dat hij nu alle aandacht op zijn vorderingen Spaans kan richten, zonder dat die mevrouw thuis, daarover begint te zeuren. Ik verheug me erop iedereen in Nederland weer te zien en te spreken, maar vooral te knuffelen. De kraan is al opengezet, want bij elk contact met Nederland, gaan de sluizen open....

Dag lieve mensen geniet nog van 2e paasdag!

Saludo!

Marjan