Deze maand februari zal niet snel vergeten worden.

Eerst voor Johanna: inderdaad, bij het vorige verslag is ergens iets niet gegaan..Maar het staat er nu weer helemaal op!

Sinds halverwege januari heb ik mijn eigen autootje. En dat is fijn en heel goed voor het verminderen van mijn heimwee. U vraagt zich misschien af, wat doet een auto voor heimwee, nu het zorgt voor onafhankelijkheid. Ik hoef niet meer heen en weer te racen, vooruit denken met koken en niet meer te balen, wanneer ik weg wil, maar geen auto heb. En ook Leo ziet (zag hij al hoor) de voordelen ervan, hij kan nu ook gaan en staan waar hij wil en wanneer een gesprek op kantoor uitloopt, hoeft hij niet te denken, oei mijn lieve vrouw zit op mij te wachten. Kortom iedereen blij. Nog een ander bijkomend voordeel in tegenstelling tot de ARKO (Alle Ramen Kunnen Open) van de Rav 4 heeft mijn autootje wel Airco. Heel plezierig.

Het is sowieso wel handig, want op dit moment is het hoogseizoen met de cruiseschepen. Soms moet ik er al om 7 uur zijn en soms loopt het gewoon even uit. Het blijft een heel leuk baantje. Elk schip is anders. De Duitse schepen zijn Sehr Gut organiseert: De deelnemers van de geboekte tour komen samen met een medewerker van het schip naar buiten en de tickets worden overhandigd op commando van de medewerker. Voor ons dus heel relaxed. Dan zijn er de Engelse boten. Daar is de organisatie ook redelijk strak geregeld. Mensen zijn op tijd, compleet en de shorexmanager (die genene die supervisie over de geboekte tours op de boot heeft en alles voor de passagiers wat betreft tours regelt) heeft goed overzicht. De Royal Caribean is een beetje een mengelmoesje, maar in de regel is de organisatie redelijk goed en zijn de medewerkers van het schip ook goed op de pier vertegenwoordigd (ik hoop maar dat ik het een beetje goed heb wat betreft de namen, maar anders word ik vast wel gecorrigeerd). Dan natuurlijk de Princess cruiseline, De Loveboat. De passagiers van het schip zijn standaard 3 kwartier voor vertrektijd aanwezig, hebben nooit gelezen dat de vermelde tijd op het ticket meetingtime is (10 minuten voor vertrektijd) en staan dan soms lang te wachten. Dus wanneer je dan 1 of 2 minuutjes later vertrekt dan aangegeven, oei oei, de lontjes zijn soms kort. Maar met een stralende glimlach en maar blijven vertellen over het eiland (ondertussen hopen dat de vertraging snel opgelost wordt) lukt het in de regel de mensen tevreden te houden.
En als laatste hebben we de Carnival Cruiseline. Dat is de Party-cruiseline. Misschien heel onaardig gezegd, maar het is te zien dat dit budgetreizen zijn, maar ook daar maak je gezellige dingen mee. Veel singelreizen gaan met deze organisatie. En soms hoor je de mooiste verhalen.
De Amerikaanse toeristen zijn het meest geinteresseerd in de wetenswaardigheden over Bonaire, willen graag weten hoe mijn naam uitgesproken wordt en of ik een native ben.. Daar vertel ik dan graag over. En zij die mij kennen, in de meeste gevallen heb ik hele leuke gesprekken met de mensen. Er zijn zelfs mensen die speciaal voor mij terugkomen. Vorig jaar trof ik een Canadese mevrouw, wiens opa uit Nederland kwam, was getrouwd met een Italiaanse man, die op jonge leeftijd naar Canada was gekomen. Tijdens het wachten op de andere gasten had ik een leuk gesprek met haar en zelfs met haar op de foto gegaan. In januari kwam een jong meisje met haar moeder naar me toe: Kent u ons nog? Euh.. nee niet direct. Nou zij was die en die. Ojah leuk weer op de foto met mams en met dochter. En de afspraak gemaakt dat ze altijd welkom bij mij waren wanneer ze in Nl zouden zijn. Ik vind dat leuk en het team waarmee ik werk is ook erg leuk een mengelmoesje van locals, tijdelijke en permanente Bonairianen. En zo kom ik meteen op de link met de titel....

Afgelopen weekend was ik vrijdagavond en zondagmiddag gezellig op stap geweest met collega (en wel een beetje meer) Joy. Haar vriend zat in Nederland, Leo op de bovenwinden, dus wanneer de kat van huis is dansen de muizen. Vrijdagavond zijn we eerst lekker uit eten geweest en daarna een drankje gedaan bij het clubhuis van de Harley Davidson Motorclub. Voor het beeld: allemaal stoere motormannen, met leren gilets en tatoeages, twee blonde dametjes, mooi in de verf en de kleren en dat samen op 1 terras. Ik vond het een mooi contrast en moet zeggen dat ik het echt heel gezellig gehad heb daar. Tegenover het clubhuis zit Club Havana, waar veel Nederlanders komen. De stagiaires haal je er meteen uit, het was een feest om naar te kijken. Zondagmiddag zijn we samen naar de Hangoutbar geweest om even lekker te lunchen. Kortom wij hadden er samen wat van gemaakt dat weekend. Maar dat goede gevoel was zondagavond helemaal weg. Ik werd gebeld door Joy met de vraag of ik de volgende dag de hele dag kon werken. Dat kwam me niet helemaal goed uit, maar Joy zou me dat niet zomaar vragen. Toen vertelde ze me dat Chip, onze lieve leuke gekke 21-jarige jonge hond, die middag om 5 uur verongelukt was met de motor. Hij is waarschijnlijk op slag dood geweest. Niet alleen voor ons, maar voor veel mensen op het eiland is het een slag. Chip was een kind van deze tijd, maar er zat geen kwaad in. Zijn ondeugd was, dat hij hield van heel hard rijden met de motor....Ik heb nog niet eerder van zo nabij het overlijden van een collega meegemaakt, waarmee ik zo'n goede band had. Maar dat was ook Chip. Hij kon met iedereen overweg, hield van een grapje, was collegiaal, had leuke verhalen en kon ook met iedereen kletsen. Voor Yvonne, de eigenares van de organisatie waar ik voor werk was het ook afschuwelijk, Chip en haar zoon Urs waren samen opgegroeid en Chip was als een kind voor haar. Maar wat dan heel mooi is om te ervaren, dat het team deze week zo goed op elkaar ingespeeld leek, dat er weinig incidenten met de passagiers van de boot zijn geweest. De maandag was iedereen vanzelfsprekend rustig, maar deed zijn best om dat niet aan de gasten te laten merken. Waarschijnlijk hebben ze wel gezien en gevoeld dat er wat aan de hand was, want veel steunbetuigingen van collega's op de pier waren ons deel. Eigenlijk ging het die dag eigenlijk allemaal gesmeerd. Gelukkig hadden we wat extra hulp van de dames van de tuc-tucs. We hielden elkaar allemaal wel wat in de gaten, maar zij hadden het totaal overzicht. Echt warm om te mogen ervaren.
Vandaag (17-02) kunnen we afscheidnemen van Chip en zondag is de uitvaart. Nog steeds hoopt mijn hart op een telefoontje met het bericht dat het allemaal niet waar is, maar mijn hoofd weet dat dat helaas niet gaat gebeuren....
Dag lieve Chip, ik zal jou nooit vergeten!

Ik wil niet eindigen met dit verdrietige verhaal, maar met een anekdote over vogels:
Ik hou niet van vogels, Buurvrouw Fleur weet hoe hysterisch ik kan zijn wanneer er een vogel in huis zit. Hier op Bonaire ben ik de vogeltjes iets meer gaan waarderen. Ook omdat ze mij gezelligheid brengen. De suikerdiefjes met hun vrolijke gekwetter, de kolibrietjes die zeker 3 keer per dag langskomen. De duifjes die genoegelijk rondstappen. De troepiaal die zijn stembanden regelmatig test en natuurlijk de lora's en parakiechie met hun gekwetter. En dan hebben we nog de Iewiet, we hebben geen idee hoe het vogeltje echt heet, maar hij zegt IEWIET, dus dat is zijn naam geworden. Iewiet vindt zo gezellig bij ons, dat hij nu zelfs regelmatig naar binnen wil komen. Vanmiddag maakte hij het wel heel bont! ik zat binnen en Iewiet liep elke keer naar de open deur, NEE IEWIET.. oh sorry ... om vervolgens weer stiekem zijn poot over de "drempel" heen te zetten...Wel een aantal keer. Ik heb hem uiteindelijk met wat meer lawaai en "geweld weggejaagd. Om vervolgens net te zien, dat hij nu een naar binnenvlieg-poging deed, gelukkig reageerde hij op het commando NEE IEWIET en vloog snel naar buiten. Maar onlangs heb ik tot drie keer toe ook al een suikerdiefje binnen gehad en zat de Troepiaal onlangs al op de eettafel buiten te roepen: mag ik ook binnen komen? NaH ik vind dat wel een beetje gek hoor! hahaha maar het helpt me dan wel weer van mijn vogelangst af.

Zo lieve volgens dit was mijn verhaal weer. Zoals jullie merken, het is niet allemaal rozengeur en maneschijn, maar dat het is leven in alle aspecten, uit iets slechts komt ook altijd weer iets moois.

fellis wikent!