Laatste dag van mei 2016

Bon dia, bon dia! Lieve lezers!!

Na vier weken op het vasteland verbleven te hebben, zijn we nu terug op Bonaire! En mijn uitzicht is weer fantastisch! Hoewel bewolkt, in de verte liggen de zoutheuvels, met daarbij een groot containerschip waar zout ingeladen wordt. Een enorm Cruiseschip heeft vandaag aangelegd en de locale flora en fauna doet goed zijn best om het mij naar mijn zin te maken. Ja, ook op Bonaire zijn we thuis!

De vier weken in Nederland zijn omgevlogen, maar op een goede manier. We hebben een superleuke bruiloft gehad van Michael en Samantha. Als trotse tante's zijn zus Diny en ik naar de trouwceremonie geweest. Mooi om dat mee te maken! En de locatie was geweldig: Het Ijsselhotel (inkoppertje:liggend aan de Ijssel) met uitzicht op de IJssel en kade van Deventer met al de mooie historische panden. S'avonds bijgekletst met de familie mijnerzijds en natuurlijk heerlijk op de dansvloer gestaan. Een ander hoogtepunt was de 93e verjaardag van Mem. Ook daar bijgekletst met de familie van Leo. Dat is heerlijk hoor, we missen familie en vrienden en een ieder die ons lief is, maar dan is het wel handig wanneer we ze in clusters kunnen spreken...

Leo was natuurlijk een jaar niet echt uit de regio geweest en wilde even bijtanken met veel groen en prachtige vergezichten. Waar kan dat beter dan in Sommerhausen in Duitsland. En dan kom je erachter dat je het best wel mist, lang met elkaar in de auto zitten, want dan komen de mooiste gesprekken op gang. Kortom een hele fijne week, met veel shopmomenten, voor zowel mij als Leo. Lekker rondsjouwen in steden en elke avond uit eten. Nee 5 dagen Duitsland doet ons goed. De laatste week heeft Leo vooral besteed in Den Haag en Utrecht voor de nodige contacten en overleggen en kon ik me voorbereiden op de reis terug. Dus alles schoon (en vooral gestreken!!) de koffer in. Het was nog best een uitdaging om drie koffers met maximaal 23 kg te vullen. Maar het is ons gelukt! we hadden nog 4 ons over! En het is het heel gebruikelijk om voor Bonairiaanse kennissen spulletjes mee te nemen; om onze bagage dan een beetje te verantwoorden....
En toen was het alweer 27 mei, de dag om terug te reizen.. Lieve Fleur heeft ons naar het station in Deventer gebracht, alwaar wij 1e klas rechtstreeks naar Schiphol zijn gereisd. Ja we zijn diva's, ik geef het toe, maar niets is zo vervelend, wanneer je in een stampvolle treincoupe, met 3 koffers, en 4 stuks handbagage moet staan. Op Schiphol verliep de afgifte van de koffers en het security onderdeel gesmeerd en nadat we de broodnodige laatste aankopen moesten doen, zijn we richting de gate gelopen.

En daar heeft onze laptoptrolley waarschijnlijk besloten dat hij ook best zelfstandig een reis kon ondernemen....
Want de ground crew deed een mededeling aan de passagiers om handbagage koffers in het bagageruim te laten plaatsen omdat er niet voldoende ruimte zou zijn in de cabine. Goedhartig als wij zijn, werken wij daar natuurlijk aan mee (fout 1, wijk nooit af van vaste protocollen, aldus Leo.., het was zijn initiatief). Goed, bij het boarden werd gezegd dat we het koffertje halverwege achter konden laten. Mevrouw: staat er iemand bij? Ja natuurlijk! Maar nee, dus wij namen het koffertje mee naar de ingang van het vliegtuig. Wij vroegen aan de cabincrew of wij het koffertje hier ook achter konden laten. Ze keken ons ietwat vragend aan? Toen wij uitlegden waarom? bleef de vragende blik aanwezig, want er was voldoende ruimte in het vliegtuig volgens hen.. Maar nee prima hoor, laat maar staan het komt goed! (Fout 2: negeren van onderbuikgevoel..ik dacht dit komt niet goed, maar ja er stonden meer koffertjes, dus waarom niet?). In het vliegtuig nog een keer gevraagd aan de alleraardigste stewardess die tegenover ons zat en ons de hele reis heel goed verzorgd heeft! Nee mevrouw, heus het komt goed (wist zij veel, dat haar collega's niet goed de koffertjes hadden geteld). De vlucht was aangenaam, maar koud. En het leuke was dat er een jeugdsymphonieorkest uit Venezuela aan boord was, die vlak voor de landing op Bonaire nog even lieten horen dat ze heus een riedeltje konden spelen. Echt heel leuk om mee te maken! En toen kwam het moment dat we het vliegtuig mochten verlaten. Ons koffertje stond niet bij de andere ingenomen koffertjes...Nee komt goed hoor, die is vast in het bagageruim gezet, ok.....Met een weeïg gevoel in de buik, door de paspoortcontrole en wachtend op de koffers. Die kwamen redelijk snel... maar wat er ook kwam: GEEN LAPTOPKOFFERTJE... De bagagemevrouw was een beetje onhandig met prioriteiten stellen, waardoor het niet meer mogelijk was dat een van ons nog snel even het vliegtuig in konden om ons koffertje te zoeken. Dus moesten we een formulier invullen waarop de claim kon worden gemeld. En in Aruba konden ze dan ons koffertje vast onderscheppen (kansloos, want voordat de claim in het systeem zou staan en ook Aruba het bericht zou lezen, was het vliegtuig natuurlijk allang richting Amsterdam)...Het voordeel was dat onze koffers niet meer door de controle van de douane hoefden. Niet dat we aan het smokkelen waren, maar dan waren we nog langer bezig. Gelukkig stond bij de uitgang onze alleraardigste buurman Hans, die ons met een lachend gezicht welkom heette. Dat is fijn!
En zo zit je zonder studieboeken, adapter van de laptop (de enige die op MIJN laptop past) en andere zaken, maar die studieboeken echt zo niet handig. Met een katerig gevoel en onderhuidse beschuldigingen mijnerzijds richting Leo gingen we naar huis. De volgende dag zijn we nog even naar het vliegveld gereden, om daar te horen dat we gewoon geduld moesten hebben en wanneer we maandag nog niets hadden gehoord, een claim moesten invullen op internet..... Deze controlfreak kan dat niet aan...Dus heb ik via Facebook contact opgenomen met KLM en daar kwam in ieder geval het gevoel dat met ons meegeleefd werd en dat zij voor ons gingen kijken waar het koffertje zich zou bevinden...Dat is fijn en heb hen ook uitvoerig voor bedankt! Want nadat ik zondag het bericht had ontvangen, dat het koffertje via St. Maarten en Curaçao uiteindelijk maandag Bonaire zou bereiken, is het een enorme opluchting wanneer een zeer vriendelijke mevrouw van het vliegveld op Bonaire je s'avonds om 20.10 uur belt, dat het koffertje gearriveerd is en dat we het op konden halen. Jullie begrijpen zeker wel, dat ik meteen in de auto ben gesprongen. Ach en alles zat er natuurlijk nog in en zo fijn om het koffertje weer in de armen te kunnen sluiten. Nadat ik het koffertje wel even streng heb toegesproken, dat dit eens maar NOOIT weer was. Dat beloofde hij....

En nu op 31 mei, heeft Leo zijn eerste werkdag er alweer opzitten en komt hij weer blij naar huis, kijk ik als vanouds weer uit over Kralendijk en liggen de studieboeken naast de laptop, want zij zijn zo weer helemaal aan de beurt!

Lieve mensen ik hoop dat jullie genoten hebben van het verhaal en tot een volgende keer

Saludo Kordial!