December op Bonaire

Hallo lieve lezers!

We zijn alweer bijna een week samen, na het bezoek van mijn zus Diny en haar dochter Wendy!. Zoals jullie in het vorige stukje hebben kunnen lezen zijn wij 26 november samen naar Bonaire gekomen. Vanwege de inbraak heb ik daar toen niet veel meer over verteld. Maar dat ga ik nu een beetje inhalen. Het was echt heerlijk om de twee dames in huis te hebben. Dankzij Diny ben ik bij Aletta geweest… en voor hen die nooit op zondag “Boer zoekt Vrouw” heeft gezien: Aletta was de Bonairiaanse geitenboerin in het 1e seizoen “boer zoekt vrouw internationaal”. Ik was er nog niet eerder geweest, Leo durfde niet, want volgens hem viel ze op kale mannen (die had ze uitgenodigd op Bonaire) en ik voelde wel aankomen dat ik er sowieso met gasten zou komen. En zo geschiedde. Een vrouw uit de buurt doet vrijwilligerswerk bij Aletta en die kon mij vertellen dat Aletta op maandag, woensdag en vrijdagmorgen een tour heeft voor belangstellenden. Daar Wendy op maandag haar eerste duikles voor het halen van de open waterPadi had gepland en zij geen belangstelling had voor geitjes, zijn Diny en ik maandagmorgen fris en fruitig naar Aletta gereden. Ruim op tijd arriveerden wij bjj de Kunuk (boerderij) van Aletta. Oi…Zeer creatief had zij met behulp van pallets en ander afvalhout geitenverbijven getimmerd (met vrijwilligers hoorden wij later). Aletta ziet er net zo uit als op tv, het is een pittige vrouw met wellicht een iets te groot hart voor geitjes. Dat het niet gelukt is met de mannen, ligt volgens Diny en mij aan Bok Ben! Aletta en Bok Ben zijn de allerbeste vrienden en knuffelen veel met elkaar. Ze hebben zelfs samen een fotoshoot gehad. Ik snap het ook wel een beetje: Bok Ben is een mooie Bok, met imposante hoorns en een liefdevolle blik in zijn ogen. Bovendien bemoeit hij zich verder niet met de gang van zaken van de Kunuk.
We hadden bovendien geluk, er waren net allemaal lammetjes geboren, aaah zo schattig dat kleine spul! Aletta heeft in totaal zo’n 70 geiten en dat is hard werken, zeker op de manier zoals zij dat doet. Haar erf is niet aangesloten op elektriciteit of water. Dus zij moet water laten komen en elektriciteit via een aggregaat opwekken. Toen ze begon als hobby geitenboerin, had ze totaal geen kaas gegeten van het houden van geitjes en zo vertelde ze, heeft ze alles zelf moeten ondervinden. Omdat Aletta heel zelfstandig is en houd graag de controle bij zichzelf, hulp vragen zal ze alleen in de uiterste gevallen doen. Wij hebben respect voor haar gekregen, of de wijze waarop ze haar bedrijf uitoefent de juiste wijze is, daar kan je een mening over hebben, maar 10 jaar later bestaat ze nog steeds en dat is wel haar verdienste. Ze maakt nu geen kaas meer, omdat het organisatorisch op dit moment niet meer te doen is, maar wellicht in de toekomst met zonne-energie zijn er weer mogelijkheden. Met een goed gevoel en een ervaring rijker, zijn Diny en ik weer vertrokken naar ons fijne huis. Zoals ik al schreef, de inbraak sla ik verder over, want het heeft gelukkig niet een domper op de laatste dagen gezet. Wendy heeft donderdag nog een vrije duik gedaan (want ja zij is nu gediplomeerd open water duiker!) en heeft daar een pijlstaartrog gezien, een zeepaardje en bovenwater ook nog dolfijnen! Hoe leuk is het eigenlijk om een oom en tante op Bonaire te hebben? Ik denk heeeeel leuk! Vrijdags hebben de drie dames nog een tourtje naar de noordkant van Bonaire gemaakt. We hebben indiaanse grottekeningen bekeken, door het plaatsje Rincon gereden. Natuurlijk heb ik aangewezen, waar wij Max en Lex hebben gezien. Vervolgens langs het Gotomeer, waar eindelijk de Flamingo’s wel in groepjes en op fotografeerbare afstand stonden! Na de lunch zijn we naar Lac Bai gereden. Lac Bai is bekend om de grote heuvels grote schelpen, die je NIET mee mag nemen van het eiland af!. Op Lac Bai heb je ook een mooi uitzicht op de mangrovebossen en hebben we in de verte nog een zeeschildpad boven het water uit zien komen!. Het plaatje was compleet met de 2 pelikanen op een authentiek bootje!. En niet te vergeten de lieve ezeltjes onderweg (die trouwens ook s’avonds in het centrum van Kralendijk te vinden zijn). Daarna zijn we lekker naar huis gegaan om te genieten van het uitzicht over Bonaire, de schilders die het hekwerk aan schuren waren met een slijptol…en konden de meisjes de koffers alvast inpakken voor de dag van vertrek. De laatste dag zijn we nog met zijn allen naar het windsurfstrand geweest, alwaar Wendy ook nog een uurtje plank op, plank af heeft geoefend. Diny en ik vonden de uitdaging strandbedjes liggen al groot genoeg. En s’avonds was het afscheid daar…Wanneer het zo fijn was en je als gastheer en vrouw ziet dat je gasten het fijn hebben is een vertrek altijd lastig. Ik moest wel een klein traantje wegpinken, zeker toen ik op mijn terras het vliegtuig zag vertrekken. En zo is het gewone leven op Bonaire weer aangevangen. Sinterklaas en zijn Pieten zijn ook op Bonaire geweest, geweldig om te zien, maar nu is een ieder heel druk met kerst en het nieuwe jaar. En laat ik niet vergeten het referendum dat op 18 december wordt gehouden, maar daarover in een ander blog waarschijnlijk meer.

Ons huis is inmiddels ook in kerstsferen, met een kerstboom van Bonairiaans driftwood. Maar het voelt ontzettend raar om kerstmuziek op te hebben, want het is gewoon 31 graden overdag. S ‘avonds is het frisser, dan kun je echt wel lange mouwen aanhebben. Dat zorgt dan nog een beetje voor het wintergevoel.. Maar het voelt alsof je in de zomer naar een kerstfilm aan het kijken bent, heel gek. Wanneer je nu door winkelstraat van Kralendijk loopt zie je ook overal kerstversiering, maar jah je loopt in je zomerkleertjes. Wel zie ik uit naar oud en nieuw. Ons uitzicht is geweldig, zo over kralendijk, dus mijn verwachtingen over een prachtige vuurwerkshow zijn hoog! Hoe fijn moet het zijn om lekker buiten het nieuwe jaar af te wachten, zonder dikke sokken, laarzen, muts en sjaal!

De komende tijd zijn Leo en ik in de weekends heel druk met optredens van popkoor (7 avonden maar liefst). Maar de sfeer op het koor is goed en we hebben er allemaal heel veel zin in!. Zoals gezegd hoop ik binnenkort nog iets te kunnen schrijven over het referendum en alles wat daar omheen gebeurd, maar anders in ieder geval Bon Pasku! En Pasku heeft niets met Pasen te maken, maar alles met vrede (Pas) en ku betekent Met!

Saludo Kordial!

Marjan de Jong