Hoe gaat het op Bonaire

Hallo Lieve Lezers!

Ik kreeg uit verschillende hoeken de vraag: klopt het dat je al even geen blog meer hebt gedaan. eh jah.... ik ben een beetje achter met de verslaglegging. Ik ben weer gestart met de studie en dan schiet deze blog er een beetje bij in.

Goed daar gaan we!
Ik had nog een verhaal beloofd over een landkrab: In de week dat ik alleen was, omdat Leo naar de Bovenwinden was, hoorde ik op een nacht een vreemd geluid. Ik dacht eerst dat het raam niet goed vast zat. Dat klopte niet. Dan was het de wind, die het labeltje van de sleutel liet "tingelen". Klopte ook niet, want zo hard waaide het niet. Uiteindelijk kwam het van achter de slaapkamerdeur.. Zonder bril, deed ik de deur open (uiteindelijk ben ik dan geen angsthaas) en dacht: wat een rare tak... nee (luide gil, toch wel angsthaas) het was een landkrab die aanklopte aan de deur. De deur natuurlijk dichtgeslagen en met een kloppend hart en klotsende oksels bedenken: hoe los ik dat op. Ik ben namelijk niet zo goed in inheemse dieren op Bonaire... Eerst dacht ik, dat kan morgen wel.. Maar daar dacht de krab anders over, want hij tikte weer aan de deur. Tsja. daar moest ik toch wat aan gaan doen. Na even nagedacht te hebben, meende ik de oplossing gevonden te hebben in het meenemen van de kleine rolkoffer en deze te gebruiken voor het manoeuvreren van de krab naar de buitendeur. Maar inmiddels dacht de krab de uitweg gevonden te hebben in het gastentoilet.. Niet goed, want daar had de rolkoffer geen nut. Dus op naar de bezem en het blik met de lange steel. De krab had zich achter het toilet verschanst..met bezem heb ik de krab uit de wc-ruimte gekregen, maar toen... Want mijn ervaring is dat inheemse dieren NOOIT de weg kiezen die jij voor ze bedenkt. De krab, die trouwens zijwaarts loopt, keek mij aan met zijn kraaloogjes. In zijn blik was enige boosheid te ontwaren... niet goed voor het heftig kloppende hart en de klotsende oksels. Want de krab was inclusief scharen heus 30 centimeter breed (ik kan er een paar centimeter naast zitten). Toch maar weer de rolkoffer gepakt, de terrasdeur opengezet en met bezem rolkoffer (ja via een andere terrasdeur) uiteindelijk de landkrab uit het huis gekregen..Het was een korte nacht. De volgende ochtend heb ik op het huis nog gekeken of hij nog ergens liep, maar hij was vertrokken. U kunt zich voorstellen dat ik de volgende avonden het huis voor de zekerheid op krabben heb gecontroleerd en de deuren overdag zoveel mogelijk dicht heb gehouden...

Op 10 september heeft de Arbeidsinspectie een zeer succesvolle voorlichtingsbijeenkomst gehouden. Zie hier de link: http://www.bonaire.nu/2015/09/25/voorlichtingsbijeenkomst-voor-bouwsector-bonaire-groot-succes/
Leo en zijn collega's zijn daar heel blij mee, nu aan het werk met de inspecties in de bouw.

Afgelopen week zijn de oudste broer van Leo, Piet, en zijn vrouw bij ons op visite geweest. Zij en wij hebben genoten. Het begon al op schiphol, alwaar zij de zus van een nieuw verworven vriendin (net op Bonaire komen wonen en ook Raboverleden) Bregje tegenkwamen. Die zus ging in hetzelfde vliegtuig ook op familiebezoek. Geweldig, ik wist het al zeker toen ik hoorde wat een Friese Beppe en Pake tegen haar zus hadden gezegd, nadat ze haar geholpen hadden met een buggy die Bregje vergeten was..haha. Samen met de schoonfamilie opnieuw Bonaire verkend en Leo heeft nu ook bij Lac Bai de grote zeeschildpadden gezien (Piet en Annie ook natuurlijk). Helaas niet van dichtbij en ja we hadden de go-pro (actiecamera) vergeten...maar toch een geweldige ervaring. Na 10 dagen zat het er alweer op voor Piet en Annie, maar het voelde op de goede manier veel langer. Dat was omdat de dagen hier vroeg beginnen en je de hele dag door zaken kunt ondernemen.
Tijdens het verblijf van de familie was er ook de jaarlijkse regatta van Bonaire. Een mooi festijn, ooit gestart, met de wedstrijd om zo snel mogelijk om klein Bonaire te zeilen tijdens de windstille periode van Bonaire. Ook een goede reden...maar dit jaar was de wind redelijk tot goed te noemen. s'Avonds traden topbands uit de regio op en kon je bij allerlei standjes eten krijgen. Overdag waren er zeil-, windsurf- en kitewedstrijden. Helaas zonder commentaar, zodat niet duidelijk was hoe de wedstrijd verliep of wie de winnaars waren. Maar dat heeft voor niemand de feestvreugde verminderd. Het voelde als een Caribische Battumse kermis. Gezellig!

In de afgelopen 5 weken hebben we ook 5 keer opgetreden met het Popkoor Bonaire. Drie keer bij een horeca gelegenheid, 1 keer bij een fundraising en 1 keer bij FKBD.FKBD is een instelling waar mensen met een verstandelijke beperking wonen. Deze avond was voor ons het meest waardevol. In eerste instantie leek het alsof de mensen het allemaal niet zo kon boeien dat wij kwamen zingen. Maar al snel had ik oogcontact met een jongedame en zag dat zij mij probeerde te imiteren met het meezingen van de tekst. Als 4e nummer hadden wij Halleluja van Leonard Cohen. Mensen, de zaal werd afgebroken. Bij het refrein werden handen in de lucht gestoken, uit volle borst meegezongen (niet altijd op de juiste toon, maar dat gaf niets) en alom blijdschap op de gezichten van de mensen. Ook het koor kon niet anders dan met de armen meewuiven op het refrein, soms met tranen in de ogen van ontroering en soms ook van ingehouden lachen) want naast dat het een kippenvelmoment was, is het humoristisch om mensen in volle overtuiging te horen vals zingen. Als toegift hebben we natuurlijk ook Halleluja gedaan. Never change a winning song...

Zo ik vertrouw erop dat ik u met dit verhaal weer gerustgesteld heb. Leo en Marjan maken genoeg mee op Bonaire! tot een volgende keer (ik zal ook wat filmpjes toevoegen!!).

Saludo Kordial,
Ayooooo