Ondertussen in Nederland

Lieve lezers,

Al heel lang niets van ons gehoord, want we zijn in Nederland geweest. Sinds vrijdag vrijdag 3 juli zijn we weer terug op Bonaire.

Het zijn vier heerlijke weken thuis geweest. De eerste week had Leo verplichtingen in Den Haag en moest hij intensief kennismaken met zijn nieuwe Amerikaanse vriendin (elektrische gitaar…een Gibson voor de kenners onder ons), die hij dinsdag 9 juni heeft aangeschaft. Hij is verrukt over haar ronde vormen, haar meegaandheid en het geluid dat ze voortbrengt en de mogelijkheden die zij hem biedt. Voor mij de gelegenheid om op bezoek te gaan bij een aantal lieve mensen die ik echt moest zien na 5 maanden Bonaire.
Maar het feest in Nederland begon al op Schiphol. Daar stonden 2 van mijn vriendinnetjes ons op te wachten: het was een mooi Hello/Goodbye moment, maar Joris of Yvon in geen velden of wegen te bekennen.
S ‘avonds hebben we verschrikkelijk bij gekletst met onze buurtjes Fleur en Dave. Ik was onder de indruk van zoon Jaap die in 5 maand van schattig baby’tje in een stevige kerel was veranderd. En verschrikkelijk omdat blijkt dat het bittertje Nobel stiekem harder aankomt dan in eerste instantie gevoeld werd…
Maar de volgende ochtend moest ik wel rise and shine op tijd naar mijn lieve moeder, alwaar wij de dochter van de vriend van paps (ome Jaap) zouden ontmoeten. Samen met broer Henk, schoonzus Ingrid en Mams hebben we mooie herinneringen opgehaald aan de tijd dat paps en Ome Jaap beide nog leefden en ons spannende verhalen over de oorlog vertelden.
S ‘middags mochten Leo en ik naar een kinderverjaardag in de buurt, waar we meteen de buurtjes in ons “rijtje” konden begroeten. Zoals gezegd zijn Leo en ik de dagen daarna een beetje onze eigen gang gegaan. Ik lekker bijkletsen en Leo kennismaken met zijn nieuwe aankoop. Leo vertrok donderdagmorgen al op tijd om het feest van 125-jaar Arbeidsinspectie mee te maken, om s’ avonds door te reizen naar Den Haag omdat hij vrijdag eerst nog een videoconferentie (haha klinkt heel belangrijk, was een overleg) met Bonaire te hebben.
We troffen elkaar aan het begin van de avond in het hotel in Breda, we hadden namelijk een bruiloftsfeestje van collega Carin. Het was een heel gezellig feestje in een kroeg in Breda. De bruid straalde in haar mooie complet met prachtige rode hoed en de bruidegom blonk van trots. Leuk er bij te mogen zijn. Hadden we eerst nog plannen om een lang weekendje ergens heen te gaan, beseften we dat thuis in Bathmen eigenlijk net zo leuk was en zijn we zaterdag weer lekker naar huis gegaan. Om ook dit weekend te gebruiken voor gezellige bezoekjes
De tweede week is volop gebruikt (vooral door mij..) voor het maken van gezellige afspraakjes met vrouwen die ik al hele lange tijd niet meer live gesproken had en het weer werkte ook nog eens mee in deze week. En ik mocht mee de trouwjurk ophalen van nichtje Lonneke die 26 juni haar trouwdag had gepland. GEWELDIG! Stiekem mijn droomjurk, maar in 1994 waren deze jurken (fifties stijl) nog niet te koop en waarschijnlijk ook niet voor de prijs die ik ervoor wilde betalen. Zaterdags op pad geweest met mijn vriendinnenclub, het was ouwerwets gezellig. Meer wil ik er niet over kwijt..;-).
De zondag was gereserveerd voor de familie uit Lemmer en Bertus en Anke met de meisjes. Ook weer heel gezellig! Ondanks dat het geen BBQ-weer was, toch BBQ onder afdak (met dank aan Fred!) en helemaal bij gekletst met Mem, broer Piet, schoonzus Annie, Zus Sietske, broer Fred en de al vermelde Bertus en Anke. De derde week is door ons gebruikt om een paar dagen naar Düsseldorf te gaan om onze shopbehoefte te bevredigen…Het weer werkte niet echt mee, maar het was leuk om in Düsseldorf te zijn, we kwamen er alleen achter dat we eigenlijk alles al wel hadden aangeschaft, behalve een feestjurk voor de bruiloft van nichtje Lonneke. U raadt het al, ik ben in Düsseldorf geslaagd, ik had wel een reservejurk, wanneer het niet gelukt was, maar deze jurk was luchtiger.
Vrijdag 26 juni was het dan eindelijk zo ver: de huwelijksdag van Lonneke en Andreas! Mijn zus Diny en ik hebben al sinds vorig jaar samen toegeleefd naar deze dag. Voor Leo en mij was het bijzonder om uitgenodigd te worden voor deze dag. Aan de andere kant….Lonneke had met mij nog wel wat goed te maken! Want op de dag dat ze gedoopt werd, heeft ze mij het 20 minuten heel zwaar gemaakt!. Het arme wicht had last van haar darmpjes en vond het nodig de tijd die ik alleen met haar mocht doorbrengen, voordat ik haar de kerk in zou dragen…ALLES BIJ ELKAAR TE SCHREEUWEN….Als onervaren tante waren dit 20 hele lange minuten… Het ergste was natuurlijk het moment dat ze bij haar moeder in de armen lag en stil werd….Alle gekheid op een stokje: een prachtige dag, die voor mij begon bij mijn moeder om haar haren in een bruiloftscoiffure te leggen. Dat is gelukt, toen moest ikzelf natuurlijk nog door de wasstraat en de broodnodige maquillage was onontbeerlijk. Gelukkig lukte alles op tijd en gingen Leo en ik naar moeders om haar op te halen om samen bij Diny te wachten op alles wat komen zou.
De bruiloftsgasten werden vervoerd in een Amerikaanse Schoolbus en de bruidegom arriveerde op tijd. Het moment dat Andreas zijn mooie bruid zag was mooi om mee te maken. Andreas raakte ontroerd bij de aanblik van zijn prachtige bruid. Dit soort momenten zijn cadeautjes!. De schoolbus bracht ons naar Geb en Gaja (bij Diepenveen/Olst), alwaar de huwelijkssluiting zou plaatsvinden. Eerst kreeg de bruid nog een glas witte wijn over zich heen, maar door kordaat ingrijpen van haar zus Wendy en de bediening bleef de schade beperkt (geen vlekken op de jurk waargenomen). Eindelijk was het dan zover. De bruiloftsgasten mochten naar het grasveldje (idyllisch gelegen) waar alles was klaargezet. De bruid werd door haar vader naar het “altaar” gebracht en twee gelukkige en verliefde mensen waren er helemaal klaar voor. Bij het schrijven van dit stukje raak ik nog ontroerd, het was precies wat bij hen paste en de ambtenaar van de burgerlijke stand heeft het mooi en persoonlijk verwoord. De vaders lazen (op verzoek van het bruidspaar) een verhaal over de bruid en bruidegom voor (zelf geschreven). Nogmaals het was voor ons geweldig om tijdens ons verblijf in Nederland deze dag mee te mogen maken. Een mooie herinnering die we in ons hart meenemen. De rest van de dag werd bij vrienden van het bruidspaar gevierd en ook hiervoor geldt: Het was een geweldig feestje! Oh nog even het vermelden waard: het bruidspaar wilde geen stukjes, maar de vrienden konden dat niet helemaal honoreren en hebben een Lip dub (playbacken, filmpje, verkleed etc.) gemaakt. U begrijpt, wij konden bij de opnames niet live aanwezig zijn en hebben zelf een paar filmpjes gemaakt die er eventueel in gepast zouden kunnen worden. Dat was niet gelukt, daarom ons filmpje voor de aftiteling gebruikt… das schrikken…jezelf groot op scherm te zien....
De lipdub zelf was geweldig, zelfs oma Wolters heeft enthousiast meegedaan en het eindresultaat kon het bruidspaar wel bekoren, te zien aan hun reactie!.
En dan zijn er al weer 3 weken voorbij en worden de laatste dagen gebruikt om de tuin onkruid luw (onkruidvrij was te uitdagend) te maken, nog wat gezelligheden met buren en lieve mensen door te brengen. En Leo moest nog een dagje naar Den Haag voor de laatste contactmogelijkheden.. En dan is het alweer vrijdag 3 juli, tijd om naar Bonaire te gaan, een laatste knuffel met een paar hele lieve mensen en Buurman Richard was zo vriendelijk om ons mee te nemen en af te zetten bij Schiphol, hij moest toch op tijd in de buurt zijn. Heel fijn en relaxed. We wilden ook graag zo rustig mogelijk, zonder emotionele toestanden(vooral ik, ik had wel last van het afscheid) naar Schiphol. We waren ruim op tijd en het proces rond de veiligheidszone op Schiphol liep redelijk voorspoedig, zodat we alle tijd en rust hadden om nog even rond te lopen en rustig te wachten op de reis naar Bonaire.

Nu is het alweer 6 juli en is Leo alweer voor de tweede dag aan het werk. Hier is het warm, elke dag weer, maar ook regenachtig, waardoor het ook ietwat benauwd is, maar wat klaag ik, het waait, het uitzicht is prachtig en de mensen op het eiland lijken blij dat we er weer zijn!
Bedankt voor het lezen, schroom niet om een reactie te geven! Maakt niet uit wat, wij vinden elke reactie leuk!

Bon Dia, Bon Siman!