Deel 2: Bezoek aan St. Maarten en Saba

Lieve Lezers,

Hier komt deel 2: Het lange weekend was mogelijk omdat Leo 1 mei een verplichte vrije dag heeft: Dag van de Arbeid! Die heeft hij zeker verdiend!

De vrijdag was echt een oefendag voor ons geduld. We moesten al om 6 uur s'ochtends op het vliegveld zijn, voor de vlucht van 07.00 uur. Echter onze volgende reis ging pas om 15.20 uur en we hadden geluk... vertraging van een uur! Dus waren we pas om 18.00 uur op St. Maarten. Op St. Maarten hadden we het hotel The Horny Toad geboekt. De mensen met een ondeugende geest gaan nu gniffelen bij deze naam en denken waarschijnlijk: Wie gaat er in vredesnaam een hotel met zo'n naam boeken...(Horny Toad betekend in dit geval toch echt: Gehoornde hagedis en niets anders!) Nou ik, omdat de beoordelingen over het algemeen zeer positief waren en de foto's een onderkomen liet zien, waar Leo en ik in de regel wel van houden...Ware het niet dat een collega van Leo er ook was geweest en het hotel vies had gevonden. Er is zelfs nog een poging ondernomen om mij het hotel te laten annuleren...maar dat kon niet meer. Ik vond het wel een beetje spannend om naar het hotel te gaan, dat kunnen jullie begrijpen. Ik kan vertellen dat je eigen gevoel volgen in dit geval het beste was. Het was geen supermodern hotel, het hotel lag in de vliegroute van het vliegveld en menigeen zou kunnen zeggen: vergane glorie. Maar de kamers waren heel schoon en ruim, alles wat we nodig hadden was er, het hotel lag aan het strand en de beheerder van het hotel was alleraardigst en de hotelpoezen superlief en de tuin wonderschoon en goed onderhouden. Samen met Margreth (collega van Leo) hebben we het eiland bekeken en heerlijk in de zee gezwommen. Vooral het Franse gedeelte trok ons aan. Waarschijnlijk omdat het echt een Frans sfeertje had, maar dan met een Caribische touch. Twee dagen in het Franse gedeelte bij een Frans restaurant gegeten, echt heerlijk! En de laatste dag sushi in het Nederlandse gedeelte. En dat viel dan toch een beetje tegen...De volgende dag, de uitdaging voor mij: de vliegreis naar Saba...Die vliegreis gaat in een klein vliegtuigje, nog nooit gedaan, ook NOOIT gewenst. Hieronder een link aan voor een filmpje met een landing op Saba
https://www.youtube.com/watch?v=6RU_fk6zNmc

Op ongeveer 40 seconden (op het filmpje), vlieg je langs de berg. Ik zat onder de vleugel, ik denk die gaat eraan.... maar dan ben je al bijna geland! Het stijgen in zo'n vliegtuigje is geen feestje, maar eenmaal in de lucht voelt het net als een groter vliegtuig. Vooraf zei Leo tegen mij: Oh die piloot die ken ik wel, die vliegt heel veilig. Die heb ik de vorige keer ook gehad. Na een perfecte landing, (wie voelt 'm niet aankomen...) steekt de vriendelijke en zeer blije piloot zijn hoofd om de cockpit en zegt trots: Dit was mijn eerste landing op Saba... Leo lag figuurlijk op de grond van het lachen, jah altijd fijn zo'n liefhebbende echtgenoot! Eenmaal in het hotel in het plaatsje Windswardside, was ik weer bijgekomen van de schrik. Stiekum ben ik heel trots op mezelf en ook over mijn vliegangst heen (denk ik..). Saba is echt prachtig! Heel groen, lieve witte huisjes met groene deurposten en raamkozijnen en rode daken. Ik voelde me alsof ik in het paradijs was. Op maandag heb ik Windswarside verkend, heel groen, heuvelachting en voelt een beetje ingesloten. Op dinsdag het hoofdplaatsje the Bottom bekeken. The Bottom komt van het Zeeuwse woord "de Botte" wat zoveel betekend als de kom. The Bottom is een opener dorp, minder dicht groen. Maar nog steeds prachtig. Had ik het maandag al in de gaten, dinsdag zeker, ik voelde dat mensen mij in de gaten hielden, niet naar hoor, maar het was duidelijk dat men probeerde te duiden: is het een toerist, is het iemand van the gouvernement? Maar iedereen groette heel vriendelijk. Saba is zo mooi (nog mooier) dan ik me had voorgesteld. S'nachts horen je allerlei beesten geluid maken, dat maakt dat je je in een bescheiden oerwoud waant. En een voordeel: Saba ligt hoger en is daardoor over het algemeen koeler. Het hoogste punt van het Koninkrijk in Nederland ligt op Saba. Dit punt ligt vrijwel altijd in de wolken. En Leo zou Leo niet zijn, wanneer hij s'ochtends vroeg de wandeling naar het hoogste punt moest doen en heeft het natuurlijk gehaald!.
Woensdagmorgen ging Leo met zijn collega's al vroeg naar St. Eustatius (Statia in de volksmond) en mocht ik in de middag de terugreis met twee overstappen en 3 vliegreizen aanvaarden.. Ik ben niet zo goed in de tijd overbruggen, wanneer ik nog allerlei spannende dingen moet ondernemen en ergens zeker op tijd moet zijn. Dus een kleine wandeling in Winswarside gemaakt, geluncht bij het hotel, al het nieuws op internet vergaard, een gezellig gesprek met een Amerikaanse toeriste en uiteindelijk wachten op de taxi. Die kwam mooi op tijd en deze meneer hield wel van een praatje (hoopte natuurlijk ook uit te vinden wie ik was..) en bracht mij veilig naar het vliegveld. Zo deze hobbel had ik genomen. Voor een ieder die denkt, waar maakt ze zich toch druk over? Ik ben van de zekerheid en heb graag alles in de hand. Vliegreizen heb ik altijd met anderen gemaakt, zit het liefst uren van te voren klaar, zodat niets aan het toeval overgelaten kan worden en dan is er ook nog eens iemand bij die mij bij kan staan en begeleiden in mijn reisstress. Heel vaak controleren of ik alles wel bij mij heb. Hiermee moest ik woensdag dus helemaal ALLEEN dealen. Niet makkelijk hoor! Op het vliegveld maar gedaan wat de andere reizigers ook deden. Maar Saba is heel klein, dus geen schermen met vluchtinfo..lastig voor een controlfreak... Gelukkig was er goed sfeertje onder de taxichauffeurs, het vliegveldpersoneel en een ieder die aanwezig waren. Heb een vriendin gemaakt, omdat ik samen met haar grapjes kon maken ten koste van de taxichauffeur, die dat weer niet erg vond. Ze gaf aan dat ze me graag terugzag op Saba! Geweldig ik hou ervan!, Nadat het vliegtuig vanuit St. Maarten was geland, mocht ik samen met de 4 andere reizigers het vliegtuigje in. Maar ik had een te grote handbagage koffer. die moest het ruim in.. Stress natuurlijk.. kan ik die dan wel weer meteen krijgen, wanneer we geland zijn. Natuurlijk mevrouw, geen zorgen...jaja eerst zien dan geloven. Toen weer het stijgen van het vliegtuig doorstaan, oke ik heb voor het gemak maar even de ogen dicht gedaan. Is het makkelijkst. Binnen 15 minuutjes waren we op st. Maarten en had ik meteen mijn handbagagekoffer. Toen moest ik zelf beslissen waar ik naar toe moest. Transfer was duidelijk... maar welke...maar de juiste gekozen en door de security. Weer twee obstakels genomen. Op mijn boardingpass stond dat ik naar gate A3 moest gaan. Dus dat doe ik ook, maar op het bord staat destination, Port-au-prince (Haiti) en geen Curacao te vinden.. KLOTSENDE Oksels...eerst maar eens stressplassen en een eindje rondlopen. Toen de telefoon en de ipad aan de WiFi gezet en op zoek naar de informatie die ik op de borden miste…Ik kwam erachter dat het vliegtuid van Haiti kwam en doorvloog naar Curacao. Toch heb ik het maar voor de zekerheid gevraagd, want ik werd er een beetje iebelig van. Gelukkig merk je dan dat meer mensen onzeker zijn tijdens het reizen, want een meneer die er toch echt wel heel slim en bereist uitzag, checkte ook nog even of het vliegtuig echt wel naar Curacao ging. Ook deze vlucht ging heel voorspoedig en voor ik het wist, was ik op het voor mij zo wel bekende vliegveld van Curacao! Zo wist ik van de heenreis dat ik naar gate 6 moest en die wist ik natuurlijk blindelings te vinden. So far so good! Ook hier werkte de WiFi goed en dus kon ik meelevende vrouwen op de hoogte stellen van mijn belevenissen. Totdat.....Ja hoor vertraging en ook nog een uur...pffff Maar gelukkig, binnen 30 minuten mochten we alsnog instappen, het vliegtuig was lang niet vol en ik kwam naast een heel jong stel uit het oosten/noorden van Nederland te zitten (aan de tongval te horen). Bij het starten van het vliegtuig begon er condens uit de airco te komen. Dat had ik al eens meegemaakt, bovendien heb ik de landing en start overleefd op Saba, mij maak je niet meer gek! De jongeman, vroeg enigszins gespannen: is dat de aircoooo mevrouw, Wijs knikte ik hem toe, ja hoor! Maar het ruikt wel een beetje gek. Ik lachte hem bemoedigend toe en toen ook de stewardess geen signalen afgaf dat er paniek uit moet breken, berustte hij erin en sloot zijn ogen (eerder gelezen?...). na een kleine 20 minuten waren we al op Bonaire geland. De koffer kwam heel snel en onbeschadigd, ik mocht meteen doorlopen bij de douane. De auto stond nog onbeschadigd op de Longtermparkeerplek, in Kralendijk was niets veranderd en ons huurhuis stond er nog, net zoals wij het hadden achtergelaten!. Dat was fijn.
Het was echt heerlijk er helemaal uit te zijn. St. Maarten was heel leuk, daar gaan we vast nog wel een keer naar toe en ook Saba wil ik nog wel een zien want ik heb nog niet alle plaatsjes gezien en dus ook niet op verzoek van een vriendin de groetjes kunnen doen aan een nicht die daar woont.

Nu lieve lezers, ik hoop dat het opdelen in 2 delen van onze belevenissen van de afgelopen 2 weken de leesbaarheid verhoogd! Dushi wikent!