Deel 1 de Koningsweek!

Lieve Lezers,

Hier ben ik weer met een verslag van onze belevenissen! We hebben zelden zoveel indrukken opgedaan als deze anderhalve week (of bijna 2 weken). Daarom ervoor gekozen het verslag maar in 2 delen op te knippen. Dus hier is deel 1:

Natuurlijk eerst het weekend en koningsdag, Leo moest uiteraard zijn windsurfen oefenen, dus op naar Djibecity. Ik mocht eerste rij naar zijn verrichtingen kijken, we gingen s'ochtends in verband met de getijden (dan raakt het zwaard niet in het zand omdat de waterstand wat hoger is). Bij de hangoutbar kennen ze me al bij mijn voornaam (komt door de geopende rekening hoor, niet door mijn drankgebruik!) en word ik altijd vriendelijk begroet en verpoost met een gezellig praatje!. Leo gaat heel goed! Hij kan af en toe zelfs Planeren (iets met een luchtbubbel onder je plank, waardoor je heel snel gaat...).
Maandag was ook op Bonaire Koningsdag. Daar hebben wij niet veel van meegekregen. Leo is wezen surfen, ik was heel druk met de aankoop van twee houten deckchairs..En dat is gelukt, inmiddels staan ze te pronken op de porch!. De maker van de stoelen is Oneal, geboren en opgegroeid in Almeloooo, maar met Bonairiaanse roots! Omdat ik mijn handen vrij heb, ga ik hem een beetje helpen met het opzetten van een bedrijfje. Mijn hulp zal dan voor bestaand uit internetsite en zo, met gebruik makend van mijn uitstekende netwerk .;-). Want wie niet sterk is, moet slim zijn! En ik heb koningsdag in Nederland in herhaling op BVN gekeken. Wel gek om op deze manier Koningsdag te “vieren” . Anders had Leo meegedaan met klootschieten (bedankt voor de foto’s Tanja!) en ik met de dames onze eigen gezelligheid gemaakt.
De dinsdag was vooral een dag van voorbereiding op het papiamentu examen en onze trip naar st. Maarten en Saba (en Leo nog Statia).
Woensdag begon met onze gang naar Burgerzaken, eindelijk was het zover: we mochten naar Burgerzaken voor het regelen van onze inschrijving en de felbegeerde sedula! Om 8 uur strak stonden we klaar voor het kantoor, want om 8 uur was onze afspraak. Maar met ons meer mensen en iedereen mocht in de rij om zich te melden bij de eerste balie. De mevrouw die de "intake" deed van de bezoekers, nam de tijd voor een ieder die voor haar staat. En ik heb respect voor haar, dat was mij niet zo rustig gelukt. Ik had daar wel een paar workshops voor nodig gehad. Gelukkig gaf ze na een minuutje of 10 aan dat de heer en mevrouw de Jong naar balie 6 mochten gaan (Leo stond nog in de rij..), mits we alle papieren bij ons hadden, natuurlijk, dat was allemaal al in orde.
Wij als blije schaapjes naar balie 6. De mevrouw die ons ging helpen, was nog niet met de module klantvriendelijkheid en empathie begonnen, dat was wel duidelijk. Want ons antwoord op de vraag op welk adres wij woonden, werd direct afgekapt. Dat huisnummer is NIET bij burgerzaken bekend en daarom kan ik u niet inschrijven. Geschokt keken wij elkaar aan, maar dat huis staat er al een jaar of 6.. Ik nog, maar mevrouw dat vind ik wel een beetje gek, want hiervoor heeft ook al een meneer gewoond die zeer waarschijnlijk ook de inschrijving bij u op dit adres heeft geregeld. Haar antwoord: Mevrouw dat is helemaal NIET gek! en ging mij uitleggen waarom niet en wat er van ONS verwacht werd... Inmiddels was ik tegen de muur, uit het zicht van de mevrouw gaan zitten en Leo kwam op stoom. Er ontstond een discussie over wie, waarom en hoezo...en ik zag de sedula al aan mijn neus voorbij gaan... Ik was snel klaar met de discussie: mevrouw kunt u ons inschrijven op: ik noemde het adres waar wij eerst woonden, ja dat kan. Oké dan doen we dat! Ik kan er echt nog veel uitgebreider over vertellen, maar dat doe ik dan graag persoonlijk. Nadat de inschrijving rond was, mochten we terug naar de eerste mevrouw om een nummer te ontvangen voor het laten maken van de Sedula. WAT!!! weer in de rij! Ik was vast gegaan, want Leo had nog even zin in de discussie over het huisnummer en waar de fout zat.
NB onze afspraak was van 8.00 uur tot 10.00 uur gepland en om 9.15 uur zaten we weer in de wachtkamer met alle andere wachtenden met een nummer..... Om 11.15 uur hadden we papiamentu examen, dus het werd een beetje krapjes... Maar de mevrouw achter de eerste balie zorgde ervoor dat wij om 9.30 aan de beurt waren. De derde mevrouw die ons hielp was heel aardig en lachte ons vriendelijk toe en had naar alle waarschijnlijkheid wel de module klantvriendelijkheid en empathie gedaan en gehaald, want Leo en ik liepen lachend met onze sedula om 9.45 uur het kantoor uit! Binnen 2 uur gered! Joehoe..
Op naar ons examen Papiamentu. Ik mocht als eerste. We moesten een verhaaltje vertellen over onszelf, niet te ingewikkeld. Maar omdat Leo ook nog een liedje ging zingen, dacht ik, dat ook ik met een originele act moest komen, dus heb ik naast mijn verhaaltje, mijn gedicht over Salland in het Papiamentu vertaald en voorgelezen, samen met het laten zien van de foto's van het kunstwerk dat ik vorig jaar voor de kunstfietsroute had gemaakt. Uitslag: Hopi Bon! Ik blij, de docente blij, de gecommitteerde onder de indruk van de kwaliteit van de studenten van de docente. Leo sloot het examen ook af met Hopi Bon en de docente en gecommitteerde hadden ook meegezongen met Leo. Leo zong het liedje Appel Kora. Dat is een liedje op de wijs van Altijd is Kortjakje ziek. We waren allebei blij, want ondanks dat het allemaal niet zo spannend hoeft te zijn, wil je natuurlijk niet voor elkaar onderdoen. En zeker de docent niet teleurstellen.
De woensdagavond hebben we heel gezellig afgesloten bij Xiomara en Jacinto (ja de docente Papiamentu). Zij wonen achteraf op een kunuk in Nikiboko (oude wijk in Kralendijk). Op het erf hebben zij woonruimte voor een aantal MBO studenten (van de eilanden) die bij hen kost en inwoning hebben en een aantal volgen ook de opleiding MBO vliegtuigtechnicus bij Jacinto op het MBO. Mooie mensen en we hebben ook kennis gemaakt met hun kinderen. Bleek ik de dochter al te kennen van de televisie/internetwinkel. Zij had mij heel plezierig geholpen! Leuk en zij herkende mij ook. De zoon en Leo hadden meteen een klik, want allebei werktuigbouw-opleiding gedaan. En allebei gek van muziek maken. Leo wilde voor de zekerheid zijn muziekspullen bij Xiomara brengen, tijdens onze afwezigheid, omdat dat net even veiliger voelde. En laat de zoon nu net in januari tegen zijn moeder hebben gezegd, dat ze een van de apparaten van Leo moesten aanschaffen. Kan hij nu meteen oefenen. Bij het afscheid ontvingen we 10 kakelverse eitjes van de kippetjes van de kunuk.
De volgende dag, 30 april, is een dag met een gouden randje, wat mij betreft!. Willem Alexander en Maxima van dichtbij mogen meemaken en op een wijze die je in Nederland niet snel zult zien. Ten eerste zag Maxima er nog mooier uit dan dat je haar op TV ziet. Daarnaast geen dranghekken en een heel ontspannen sfeer. Het enige moment dat ik de koning zag verstrakken was op het moment dat de pers losgelaten werd en op het koninklijk paar afstormden (Letterlijk afstormden). Je zag zijn gezicht verstrakken, Maxima bleef glimlachen en relaxed, net wat de koning nodig had (volgens mij dan). Bij het hijsen van de vlag werd het Wilhelmus gespeeld en Leo en ik zongen samen met het koninklijk paar uit volle borst mee. Mooi moment. Vervolgens was er een cultureel programma en wie praatte het geheel aan elkaar? Onze "vriend" Papi Cultura, die we in het begin van ons verblijf eens zijn tegengekomen en heel gezellig mee hebben gekletst! Leuk hoor, zo’n Dia di Rincon. Voor de rest was het vooral veel eten, drinken, veel muziek en een sfeertje vergelijkbaar met de Bathmense kermis, maar dan zonder kermis en keiharde muziek!


We zijn omstreeks de middag weer naar huis gegaan en zijn ons gaan voorbereiden op ons lange weekend naar St. maarten en de dienstreis van Leo. Leo wilde nog even surfen en ik wilde nog de laatste dingen voor de koffer klaarleggen. Het was een week om niet te vergeten! Vervolg in het volgende reisverslag!